Το Λαϊκό Παραμύθι στην Ψηφιακή Εποχή

Abstract

Η διπλωματική εργασία «Λαϊκό Παραμύθι στην Ψηφιακή Εποχή» διερευνά την προσαρμογή των παραδοσιακών λαϊκών παραμυθιών στις σύγχρονες τεχνολογίες και νέες μορφές διατύπωσης τους, με έμφαση στην εκπαιδευτική τους αξία, βασιζόμενη σε θεωρητικά πλαίσια όπως η μορφολογία του Vladimir Propp, η ψυχολογική ανάλυση του Bruno Bettelheim και η ταξινόμηση του Antti Aarne. Παράλληλα εξετάζει την ψηφιακή αφήγηση (digital storytelling) ως μέσο εκπαίδευσης με multimedia στοιχεία όπως podcasts, e-books και animation, αναφερόμενη σε ερευνητές όπως οι Ohler και Robin. Μέσω θεωρητικής ανάλυσης και βιβλιογραφικής ανασκόπησης, παρουσιάζονται καινοτόμα εργαλεία που αναδιατυπώνουν τα λαϊκά παραμύθια, όπως Text-to-Speech (TTS με SSML), animation (2D/3D, stop-motion), VR/AR, καθώς και AI εφαρμογές όπως ChatGPT, Gemini, CapCut AI, LlamaGen και Narrati AI για AI-assisted storytelling, text-to-image παραγωγή και interactive narratives, με πρακτικά παραδείγματα από πλατφόρμες όπως Storybird, Scratch, Book Creator, StoryJumper, Toontastic, Episode, Powtoon και FlipHTML5, εφαρμόζοντας τις λειτουργίες του Propp σε ψηφιακά παραδείγματα με πίνακες και branching narratives. Τα βασικά ευρήματα υπογραμμίζουν ότι τα λαϊκά παραμύθια σε μια άκρως τεχνοκρατική εποχή, εμπλουτίζονται ψηφιακά διατηρώντας τις δομικές τους βάσεις, προσθέτοντας διαδραστικότητα, gamification και πολυτροπικότητα, με την AI να επιταχύνει τη δημιουργία νέου περιεχομένου και το VR/AR να ενισχύει την εμβύθιση του χρήστη, όπως φαίνεται από σύγχρονα εργαλεία. Η εργασία καταλήγει ότι οι νέες τεχνολογίες αναβιώνουν τα παραμύθια, προάγοντας τη δημιουργικότητα και τη μάθηση στην εκπαίδευση, προτείνοντας την ενσωμάτωσή τους σε σχολικά προγράμματα με προσοχή σε ηθικά ζητήματα και στη συχνότητα της χρήσης από τα παιδιά.