Εφαρμογή του εσωτερικού ελέγχου στο Δημόσιο Τομέα

Abstract

Η εργασία επικεντρώνεται στην θεωρητική μελέτη, στη διερεύνηση της πρακτικής εφαρμογής, όπως και στις προοπτικές βελτίωσης του εσωτερικού ελέγχου στον δημόσιο τομέα. Έμφαση δίνεται στις σύγχρονες διοικητικές απαιτήσεις που αφορούν τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, όπως επίσης και την αποτελεσματική διαχείριση των δημόσιων πόρων. Ο εσωτερικός έλεγχος αναλύεται ως ένα ιδιαίτερα κρίσιμο εργαλείο διακυβέρνησης, μέσω του οποίου ενισχύεται η θεσμική αξιοπιστία, ενώ ταυτόχρονα μέσω αυτού προλαμβάνονται φαινόμενα κακοδιοίκησης και αναποτελεσματικότητας. Ειδικότερα, η εργασία μελετά το εννοιολογικό και ιστορικό πλαίσιο του εσωτερικού ελέγχου, ενώ παρουσιάζεται το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Παράλληλα, διερευνάται η εξέταση των τεχνολογικών, οργανωτικών και ανθρώπινων παραμέτρων, οι οποίοι και επιδρούν στη λειτουργία του ελέγχου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις μεθόδους υλοποίησης, στις δυσκολίες εφαρμογής, καθώς και στις συγκρούσεις συμφερόντων, όπως και στις πολιτικές παρεμβάσεις που συχνά παρεμποδίζουν την ανεξαρτησία των ελεγκτικών μηχανισμών. Παράλληλα, μελετώνται επιτυχημένα παραδείγματα, από χώρες όπως είναι η Σουηδία, ο Καναδάς, η Ολλανδία, η Εσθονία, αλλά και από την Ελλάδα, μέσω των οποίων αναδεικνύονται πρακτικές που δύναται να αποτελέσουν «οδηγούς» μεταρρύθμισης. Ακόμη, διατυπώνονται ορισμένες προτάσεις πολιτικές, όπως και οργανωτικές κατευθύνσεις, μέσω των οποίων επιδιώκεται θεσμική ενδυνάμωση του εσωτερικού ελέγχου στην Ελλάδα. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο εσωτερικός έλεγχος δεν είναι απλώς μια ελεγκτική διαδικασία, αλλά συνιστά βασική συνισταμένη καλής διακυβέρνησης, καθώς μέσω αυτού μπορεί να υπάρξει μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης, αλλά και ενδυνάμωση της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στο Κράτος.