Σώμα, ταυτότητα και αναπαράσταση στο χορό και στο κουκλοθέατρο. Πολλαπλά σώματα και ενδιάμεσος χώρος. Η παράσταση Ukiyo-Πλωτός Κόσμος.

Abstract

Το αντικείμενο της παρούσας εργασίας αφορά στη διερεύνηση θεμάτων ταυτότητας, σώματος και αναπαράστασης στο χορό και στο κουκλοθέατρο, όπως αυτά προκύπτουν από την παράσταση «Ukiyo-Πλωτός Κόσμος». Μέσα από την ανάλυση της παράστασης, η εργασία αποπειράται να απαντήσει στο κατά πόσο η παράσταση επιβεβαιώνει ή αμφισβητεί τις κυρίαρχες συμβάσεις για το σώμα και την ταυτότητα, και ειδικότερα για την ταυτότητα του γυναικείου σώματος, όπως αυτό αναπαρίσταται στη δυτική τέχνη. Αναλύεται έτσι ένα εύρος χαρακτηριστικών της παράστασης: Συνάδει το ύφος της κίνησης με τη διαμόρφωση της κοινωνικής ταυτότητας ή της αντιστέκεται; To στήσιμο της παράστασης (σκηνοθεσία, σκηνογραφία, μουσική κ.τ.λ.) ενισχύει ή αρνείται αυτές τις κατηγοριοποιήσεις; Πως ένα συγκεκριμένο σώμα αλληλεπιδρά με άλλα σώματα; Πως λειτουργεί η συνύπαρξη πολλαπλών σωμάτων στη σκηνή για την πρόσληψη του κοινού; Αντλώντας από τα επιστημονικά πεδία της κοινωνιολογίας και της ανθρωπολογίας-αναλύονται θεωρίες αναπαράστασης, η εννοιολόγηση του σώματος στη Δύση, οι θεωρητικές προσεγγίσεις του σώματος από τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, τη φεμινιστική θεωρία, θεωρίες χορού και κουκλοθέατρου- ορίζεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η διακειμενική ανάλυση της παράστασης. Βασικά εργαλεία αυτής της μελέτης αντλούνται από τις φεμινιστικές προσεγγίσεις του χορού και από τη θεωρία κουκλοθέατρου. Μέσα από την έννοια της κιναισθησίας στο χορό και τη θεωρία της διττής αναπαράστασης, επιδιώκεται να συντεθεί μια μεθοδολογία ανάλυσης της παράστασης προκειμένου να διερευνηθεί ο τρόπος που η παράσταση αμφισβητεί τις κυρίαρχες συμβάσεις για το σώμα και την ταυτότητα και ειδικότερα για την ταυτότητα του γυναικείου σώματος, όπως αυτή αναπαρίσταται στη δυτική τέχνη. Μέσα από την ανάλυση της οντολογικής κατάστασης της κούκλας και την έννοια της διπλής όρασης στο κουκλοθέατρο, επιδιώκεται να διερευνηθεί αν οι θέσεις του φεμινισμού και της φαινομενολογίας, αναφορικά με το σώμα ως υποκείμενο, έχουν εφαρμογή στο σώμα της κούκλας, που ως αντικείμενο αλλά ταυτόχρονα δρων υποκείμενο, μπορεί να προκαλέσει διπλά τις συμβάσεις για το σώμα και την ταυτότητα.