Επτά επί Θήβας: μια αισχύλεια μηχανική θρίλερ

Abstract

Η παρούσα διπλωµατική εργασία εξετάζει τον µύθο των Επτά επί Θήβας µέσα από µια διακειµενική δραµατουργική και κινηµατογραφική προσέγγιση, µε στόχο την αναψηλάφηση των τραγικών του µηχανισµών υπό το πρίσµα του ψυχολογικού θρίλερ και τη δηµιουργία ενός πρωτότυπου σεναρίου. Η µελέτη δοµείται σε τρία θεωρητικά κεφάλαια και το δηµιουργικό µέρος. Στο Πρώτο Κεφάλαιο, εξετάζεται ο τρόπος µε τον οποίο ο µύθος του Ετεοκλή και του Πολυνείκη µετασχηµατίζεται και αναπλάθεται σε τρία διαφορετικά δραµατουργικά περιβάλλοντα: στους Επτά επί Θήβας του Αισχύλου, στις Φοίνισσες του Ευριπίδη και στο έργο του κουβανού συγγραφέα Antón Arrufat, Los siete contra Tebas. Στο Δεύτερο Κεφάλαιο, αναλύονται τα βασικά θεωρητικά χαρακτηριστικά του ψυχολογικού θρίλερ (σασπένς, λεκτική προοικονοµία, εικονογραφία, ήχος) και ερευνάται πώς αυτά ενυπάρχουν στην αισχύλεια τραγωδία. Ιδιαίτερη έµφαση δίνεται στην αφηγηµατική λειτουργία του σασπένς, στην ηχητική δραµατουργία, στις σκηνές αναµονής και στην ψυχική έκθεση των χαρακτήρων, που προσοµοιάζουν στις τεχνικές του κινηµατογραφικού θρίλερ. Το Τρίτο Κεφάλαιο πραγµατεύεται τη µεταγραφή των Επτά επί Θήβας σε ένα νέο πρωτότυπο σενάριο µικρού µήκους, µε τίτλο Έκτη προς Έβδοµη, το οποίο αντλεί τα δοµικά, θεµατικά και αισθητικά του στοιχεία από την αρχαία τραγωδία, επανατοποθετώντας τα στο σύγχρονο κινηµατογραφικό πλαίσιο του ψυχολογικού θρίλερ. Η εργασία ολοκληρώνεται µε το Δηµιουργικό Μέρος, όπου παρουσιάζεται το πλήρες σενάριο της ταινίας, ως πρόταση καλλιτεχνικής ανασύνθεσης του αρχαίου µύθου µέσω των σύγχρονων αφηγηµατικών εργαλείων του είδους.