Αυτισμός και Ειδική Αγωγή: Ο ρόλος του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (Ε.Ε.Π.) και των Εκπαιδευτικών Φυσικής Αγωγής με μαθητές στο Φάσμα του Αυτισμού

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο του Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού (Ε.Ε.Π.) και των Εκπαιδευτικών Φυσικής Αγωγής στην εκπαίδευση μαθητών με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ) στο ελληνικό σχολικό πλαίσιο. Η έρευνα στηρίζεται στο θεωρητικό υπόβαθρο της αυτοαποτελεσματικότητας του Bandura και στις αρχές της ενταξιακής εκπαίδευσης, διερευνώντας σε ποιο βαθμό οι εκπαιδευτικοί αισθάνονται ικανοί να ανταποκριθούν στις ανάγκες των μαθητών με ΔΑΦ. Η μεθοδολογία της μελέτης ήταν ποσοτική και βασίστηκε στη χρήση ερωτηματολογίου, το οποίο ενσωμάτωνε την κλίμακα γενικής αυτοαποτελεσματικότητας (General Self-Efficacy Scale). Συλλέχθηκαν συνολικά 121 απαντήσεις από εκπαιδευτικούς Φυσικής Αγωγής και μέλη του Ε.Ε.Π. που εργάζονται σε διαφορετικά σχολικά περιβάλλοντα της Ελλάδας. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με το λογισμικό Jamovi, με περιγραφική και επαγωγική στατιστική. Τα αποτελέσματα έδειξαν υψηλά επίπεδα αυτοαποτελεσματικότητας συνολικά, με μέσο όρο 4.20 (SD = 0.606), ενώ ο έλεγχος αξιοπιστίας της κλίμακας κατέδειξε εξαιρετική εσωτερική συνοχή (Cronbach’s α = 0.977). Σημαντική διαφοροποίηση βρέθηκε μεταξύ των συμμετεχόντων που είχαν λάβει επιμόρφωση για τον αυτισμό και αυτών που δεν είχαν, με τους πρώτους να εμφανίζουν σαφώς υψηλότερη αυτοαποτελεσματικότητα. Αντίθετα, παράγοντες όπως η ηλικία και το φύλο δεν επηρέασαν σημαντικά τα επίπεδα αυτοαποτελεσματικότητας. Η μελέτη καταλήγει ότι η επιμόρφωση και η επαγγελματική εμπειρία αποτελούν τους σημαντικότερους παράγοντες που ενισχύουν την αυτοαποτελεσματικότητα των εκπαιδευτικών. Προτείνεται η ενίσχυση των επιμορφωτικών προγραμμάτων, η διεπιστημονική συνεργασία και η ανάπτυξη προσαρμοσμένων πρακτικών στη Φυσική Αγωγή, με στόχο τη βελτίωση της ενταξιακής εκπαίδευσης στην Ελλάδα.