Εργασιακές εμπειρίες και αντιλήψεις Προσφύγων και Μεταναστών που εργάζονται ως Διερμηνείς σε Προγράμματα Υποστήριξης Μεταναστευτικών και Προσφυγικών Πληθυσμών της «Συνύπαρξις-Οικουμενικό Πρόγραμμα Προσφύγων»

Abstract

Η παρούσα εργασία εξετάζει τις συνθήκες εργασίας, τις προκλήσεις και τις προοπτικές των διερμηνέων που απασχολούνται σε ανθρωπιστικές οργανώσεις υποστήριξης προσφύγων στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στη ¨Συνύπαρξις-Οικουμενικό Πρόγραμμα Προσφύγων¨. Μέσα από ποιοτική έρευνα, καταγράφονται οι απόψεις των ίδιων των διερμηνέων, αναδεικνύοντας πτυχές της εργασιακής τους πραγματικότητας συχνά παραγνωρισμένες. Οι διερμηνείς αναγνωρίζουν σημαντικά πλεονεκτήματα συγκριτικά με την ανειδίκευτη εργασία, όπως η νομιμότητα της απασχόλησης, η πρόσβαση σε βασικά δικαιώματα και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Ωστόσο, έρχονται αντιμέτωποι με χαμηλές αμοιβές, μειωμένη δυνατότητα επαγγελματικής εξέλιξης, καθυστερήσεις στην καταβολή των μισθών και συχνά προσωρινές συμβάσεις. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ψυχολογική επιβάρυνση που βιώνουν οι διερμηνείς, καθώς έρχονται καθημερινά σε επαφή με τραυματικές αφηγήσεις προσφύγων. Παρά την ένταση της δουλειάς τους, δεν υπάρχουν αποτελεσματικοί μηχανισμοί υποστήριξης. Για την αντιμετώπιση αυτών των ανησυχιών, οι διερμηνείς προτείνουν στοχευμένες παρεμβάσεις όπως εγγυημένες έγκαιρες πληρωμές, συνδικαλιστική εκπροσώπηση, πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας και επαγγελματική αναγνώριση του ρόλου τους. Τα ευρήματα της μελέτης υπογραμμίζουν τον ουσιαστικό ρόλο των διερμηνέων στη διευκόλυνση της διαπολιτισμικής κατανόησης και της αποτελεσματικής επικοινωνίας σε ανθρωπιστικά πλαίσια. Υποστηρίζει ότι η αντιμετώπιση των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν, δεν είναι απλώς ένα εσωτερικό οργανωτικό ζήτημα, αλλά μια δομική επιταγή για τη βελτίωση της συνολικής ποιότητας των υπηρεσιών που προσφέρονται σε πρόσφυγες και μετανάστες. Η εργασία προτείνει στοχευμένες παρεμβάσεις, όπως πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχολογικής υποστήριξης, εξειδικευμένη εκπαίδευση, θεσμική αναγνώριση του ρόλου του διερμηνέα και την ενεργό συμμετοχή των διερμηνέων στις διαδικασίες σχεδιασμού και λήψης αποφάσεων των ανθρωπιστικών παρεμβάσεων, τονίζοντας την ανάγκη για ένα πιο συνεργατικό, σεβαστό και υποστηρικτικό εργασιακό περιβάλλον που αναγνωρίζει τους διερμηνείς ως ζωτικούς παράγοντες κοινωνικής ένταξης και αλληλεγγύης. Τέλος, υποστηρίζεται ότι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι διερμηνείς είναι ενδεικτικές βαθύτερων δομικών αδυναμιών στον τομέα της ανθρωπιστικής βοήθειας.