Παιγνιοθεραπεία ως μέσο ενίσχυσης των κοινωνικών δεξιοτήτων σε παιδιά με σύνδρομο Williams: Μια οριοθετημένη ανασκόπηση.

Abstract

Εισαγωγή : Το Williams Syndrome (WS) χαρακτηρίζεται ως αναπτυξιακή διαταραχή που προκαλείται από ημιζυγωτική διαγραφή περίπου 25-28 γονιδίων στο χρωμόσωμα 7q11.23. Τα παιδιά με Williams Syndrome παρόλο που παρουσιάζονται κοινωνικά, δυσκολεύονται να ρυθμίσουν την κοινωνική τους συμπεριφορά και να αυτορυθμιστούν. Η παιγνιοθεραπεία μπορεί να συμβάλλει θετικά στην ενίσχυση των κοινωνικών δεξιοτήτων στα παιδιά με WS. Οι παρεμβάσεις παιγνιοθεραπείας τα τελευταία χρόνια διαδραματίζουν σπουδαίο ρόλο στην ενίσχυση κοινωνικών δεξιοτήτων σε παιδιά με αναπτυξιακές διαταραχές. Σκόπος : Να διερευνηθεί μέσω της μεθόδου της οριοθετημένης βιβλιογραφικής ανασκόπησης η συμβολή της παιγνιοθεραπείας ως μέσο ενίσχυσης των κοινωνικών δεξιοτήτων σε παιδιά με WS. Μέθοδος: Η μεθοδολογία της παρούσας εργασίας στηρίζεται στην οριοθετημένη βιβλιογραφική ανασκόπηση, όπως προτείνεται από τους Arksey και O’Malley. Πραγματοποιήθηκε ενδελεχής έρευνα αναζήτησης σε ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων στη PUB MED, στο SCOPUS και στο GOOGLE SCHOLAR για άρθρα δημοσιευμένα στην αγγλική γλώσσα. Από τα αρχικά 1886 άρθρα που εμφανίστηκαν στην αναζήτηση των τριών βάσεων δεδομένων τελικά χρησιμοποιήθηκαν τα 8 άρθρα έπειτα από την προσθήκη των κριτηρίων εισαγωγής και αποκλεισμού τα οποία είναι τα εξής: να είναι τα άρθρα δημοσιευμένα τα τελευταία 15 χρόνια, να είναι ελεύθερα με δωρεάν πλήρες κείμενο ή δωρεάν πρόσβαση μέσω του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και γραμμένα στην αγγλική γλώσσα, να αφορούν οπωσδήποτε παιδιά ή/και εφήβους με WS αλλά και να περιλαμβάνονται παρεμβάσεις παιγνιοθεραπείας για την ενίσχυση των κοινωνικών δεξιοτήτων. Για την περαιτέρω τεκμηρίωση του ερευνητικά υπομελετημένου πεδίου για την παιγνιοθεραπεία σε παιδιά με WS, διενεργήθηκε επιπρόσθετη βιβλιογραφική αναζήτηση της τελευταίας πενταετίας, εισάγοντας τα κριτήρια εισαγωγής και αποκλεισμού αναφορικά με την παιγνιοθεραπεία ως μέσο ενίσχυσης των κοινωνικών δεξιοτήτων σε παιδιά με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Αποτελέσματα: Από την ανασκόπηση των μελετών προέκυψαν θετικά αποτελέσματα της παιγνιοθεραπείας ως μέσο ενίσχυσης των κοινωνικών δεξιοτήτων σε παιδιά με WS. Αντίστοιχα, ποίκιλα είναι τα οφέλη και τα θετικά αποτελέσματα της παιχνιοθεραπείας στα παιδιά με ΔΑΦ, ένα πεδίο που είναι περισσότερο μελετημένο συγκριτικά με την παιγνιοθεραπεία στα παιδιά με WS. Συμπεράσματα: Συνοψίζοντας, η παρούσα οριοθετημένη βιβλιογραφική ανασκόπηση καταδεικνύει ότι η παιγνιοθεραπεία αποτελεί ένα ανερχόμενο αλλά ακόμη υπομελετημένο πεδίο, ιδίως σε παιδιά με σύνδρομο WS, υποστηρίζοντας ωστόσο με ενθαρρυντικά αποτελέσματα την παιγνιοθεραπεία σε παιδιά με ΔΑΦ. Παρά τους μεθοδολογικούς περιορισμούς των μελετών, αναδεικνύεται η ανάγκη για μελλοντικές παρεμβάσεις με μεγαλύτερα και πιο ετερογενή δείγματα και μεγαλύτερη διάρκεια, ώστε να ενισχυθεί η γενίκευση των ευρημάτων της παιγνιοθεραπείας ως μέσο ενίσχυσης των κοινωνικών δεξιοτήτων σε παιδιά με WS.