Ένταξη προγραμμάτων δημιουργικής γήρανσης στην εθνική και αυτοδιοικητική κοινωνική πολιτική

Abstract

Η δημογραφική γήρανση και η μετάβαση σε μια «κοινωνία μακροβιότητας» αναδιαμορφώνουν τις προτεραιότητες της κοινωνικής πολιτικής, ιδιαίτερα ως προς ζητήματα ποιότητας ζωής και κοινωνικών ανισοτήτων. Η παρούσα μελέτη διερευνά τη δημιουργική γήρανση ως διαθεματικό πεδίο όπου οι τέχνες ‘συνεργούν’ με την κοινωνική φροντίδα και την υγεία, για την ενδυνάμωση και την ενεργό πολιτότητα των μεγαλύτερων ενηλίκων. Αξιοποιώντας σύγχρονα θεωρητικά εργαλεία, πρόσφατες διεθνείς και ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες καθώς και καλές πρακτικές, η μελέτη τεκμηριώνει ότι τα προγράμματα δημιουργικής γήρανσης ενισχύουν τη συνολική υγεία και την ευζωία, προάγουν την κοινωνική συνδεσιμότητα και λειτουργούν συμπληρωματικά προς πολιτικές φιλικές προς την ηλικία. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στον ρόλο των πρωτοβάθμιων ΟΤΑ, ως του πιο άμεσου επιπέδου διακυβέρνησης για τους πολίτες. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η δημιουργική γήρανση μπορεί να λειτουργήσει ως στρατηγική κοινωνικής επένδυσης, ενισχύοντας τη βιωσιμότητα και τον δικαιωματικό προσανατολισμό της κοινωνικής πολιτικής. Στο ελληνικό πλαίσιο, όπου οι σχετικές πρωτοβουλίες παραμένουν περιορισμένες, η ενσωμάτωση των τεχνών στην εθνική και τοπική κοινωνική πολιτική, μπορεί να συμβάλει στην κοινωνική συνοχή, τη συμπερίληψη και την υγιή μακροβιότητα.