Αντιλήψεις και πρακτικές συνεργασίας νηπιαγωγών και λογοθεραπευτών και αντιμετώπιση γλωσσικών και επικοινωνιακών διαταραχών

Abstract

Η παρούσα εργασία εξετάζει τις αντιλήψεις, στάσεις και πρακτικές συνεργασίας μεταξύ νηπιαγωγών και λογοθεραπευτών στο πλαίσιο της προσχολικής εκπαίδευσης, με έμφαση στην υποστήριξη παιδιών με γλωσσικές και επικοινωνιακές δυσκολίες. Η συνεργασία αυτή θεωρείται κρίσιμη για την πρώιμη αναγνώριση αναπτυξιακών δυσκολιών, την έγκαιρη παραπομπή και την ενσωμάτωση αποτελεσματικών παρεμβάσεων, οι οποίες συμβάλλουν στη γνωστική, κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Στο θεωρητικό μέρος παρουσιάζονται βασικές αρχές της γλωσσικής ανάπτυξης, οι κύριες κατηγορίες γλωσσικών διαταραχών και οι συνέπειές τους στη μάθηση και στη σχολική προσαρμογή. Επιπλέον, αξιοποιούνται αναπτυξιακές και κοινωνικοπολιτισμικές θεωρίες για να αναδειχθεί ο ρόλος του περιβάλλοντος και των σχέσεων στην εξέλιξη της γλώσσας. Η βιβλιογραφική σύνθεση αποκαλύπτει ότι οι νηπιαγωγοί αναγνωρίζουν τον ρόλο τους στην παρατήρηση και στην ενημέρωση των γονέων, αλλά συχνά αναφέρουν έλλειψη επιμόρφωσης και θεσμικής στήριξης. Από την πλευρά τους, οι λογοθεραπευτές τονίζουν τη σημασία οικολογικών παρεμβάσεων και συστηματικής επικοινωνίας με το σχολείο. Καταγράφονται εμπόδια όπως η απουσία δομών, ο κατακερματισμός υπηρεσιών και η εξάρτηση από τον ιδιωτικό τομέα, αλλά και θετικές προοπτικές μέσω διεπιστημονικών πρακτικών. Τα συμπεράσματα καταλήγουν ότι η συνεργασία μπορεί να ενισχυθεί μέσα από επιμόρφωση, θεσμικές ρυθμίσεις και ενιαία πρωτόκολλα, συμβάλλοντας σε ένα περισσότερο συμπεριληπτικό προσχολικό πλαίσιο.