Safeguarding στον Αθλητισμό. Το ισχύον πλαίσιο και η εφαρμογή του στην Ελλάδα

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στη διερεύνηση του θεσμικού και οργανωσιακού πλαισίου του safeguarding στον ελληνικό αθλητισμό, εστιάζοντας ιδίως στις ασυνέχειες μεταξύ του θεσμοθετημένου νομικού πλαισίου και της αποσπασματικής και ανεπαρκώς εδραιωμένης πρακτικής εφαρμογής του. Η μελέτη εδράζεται στη διαπίστωση ότι το ελληνικό safeguarding αναδύθηκε κυρίως ως αντιδραστικός θεσμικός μηχανισμός, υπό την πίεση μιας κοινωνικής κρίσης που προκάλεσαν οι δημόσιες καταγγελίες και δη η δημόσια καταγγελία της Ολυμπιονίκη Σοφίας Μπεκατώρου. Η εν λόγω καταγγελία λειτούργησε καταλυτικά, ενεργοποιώντας το ελληνικό σκέλος του κινήματος #MeToo και οδηγώντας στην επιτακτική ανάγκη για θεσμική αναθεώρηση και παρέμβαση στον χώρο του αθλητισμού. Μέσω της ανάλυσης του υφιστάμενου θεσμικού πλαισίου και των οργανωσιακών διαδικασιών, αναδεικνύονται βαθιές συστημικές δυσλειτουργίες. Ειδικότερα, διαπιστώνεται η έλλειψη υποχρεωτικής και συστηματικής εκπαίδευσης για θέματα πρόληψης και προστασίας, η ύπαρξη κατακερματισμένων και μη ενοποιημένων μηχανισμών αναφοράς περιστατικών, καθώς και η ενδημική κρίση εμπιστοσύνης που αποθαρρύνει τη γνωστοποίηση συμβάντων. Επιπλέον, καταγράφεται η παγίωση μιας «κουλτούρας σιωπής», η οποία ενισχύεται από τις δομές εξουσίας, την απουσία αποτελεσματικής θεσμικής εποπτείας και την τάση αυτοπροστασίας των αθλητικών οργανισμών. Καταληκτικά, τεκμηριώνεται ότι η ουσιαστική μετάβαση από την τυπική θεσμική συμμόρφωση προς μια ενεργή και βιώσιμη κουλτούρα ασφάλειας στον ελληνικό αθλητισμό καθίσταται εφικτή μόνον μέσα από την εφαρμογή ριζικών και πολύ επίπεδων μεταρρυθμίσεων.