Διοικητική εκπαίδευση και επιμόρφωση των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα και τη Σουηδία: Συγκριτική προσέγγιση και προοπτικές βελτίωσης

Abstract

Σκοπός: Η παρούσα διπλωματική εργασία είχε ως σκοπό τη συγκριτική διερεύνηση της διοικητικής εκπαίδευσης και επιμόρφωσης των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα και τη Σουηδία, με έμφαση στις αντιλήψεις τους για την αποτελεσματικότητα, τη συχνότητα συμμετοχής και τη θεσμική υποστήριξη της δια βίου μάθησης. Η μελέτη επιδίωξε να αναδείξει ομοιότητες και διαφοροποιήσεις μεταξύ των δύο διοικητικών συστημάτων και να εντοπίσει παράγοντες που συμβάλλουν στη βελτίωση της επαγγελματικής ανάπτυξης των υπαλλήλων. Μεθοδολογία: Η έρευνα υλοποιήθηκε με ποσοτική και συγκριτική προσέγγιση, αξιοποιώντας ερωτηματολόγιο που απευθύνθηκε σε δημόσιους υπαλλήλους Ελλάδας και Σουηδίας. Τα δεδομένα αναλύθηκαν με τη χρήση του λογισμικού SPSS, εφαρμόζοντας περιγραφική στατιστική (συχνότητες, ποσοστά, μέσοι όροι) και συγκριτική ανάλυση ανά χώρα. Επιπλέον, χρησιμοποιήθηκε ο συντελεστής συσχέτισης Spearman για τη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ συχνότητας επιμόρφωσης και αντιλαμβανόμενης αποτελεσματικότητας. Αποτελέσματα:΅Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όλοι οι συμμετέχοντες είχαν εμπειρία επιμόρφωσης και αξιολόγησαν θετικά τη χρησιμότητά της. Οι Σουηδοί υπάλληλοι εμφάνισαν υψηλότερη συχνότητα συμμετοχής και ελαφρώς υψηλότερους μέσους όρους στην αντίληψη αποτελεσματικότητας και στη θεσμική ενθάρρυνση. Η συσχέτιση μεταξύ συχνότητας επιμόρφωσης και αποτελεσματικότητας ήταν θετική και σχετικά ισχυρή, υποδηλώνοντας ότι η συστηματική εκπαίδευση συνδέθηκε με καλύτερη εργασιακή απόδοση. Συμπεράσματα: Η εργασία κατέληξε στο ότι, παρά τις κοινές θετικές στάσεις απέναντι στην επιμόρφωση, η Σουηδία διέθετε πιο συνεκτικό και υποστηρικτικό θεσμικό πλαίσιο δια βίου μάθησης. Η ελληνική δημόσια διοίκηση φάνηκε να βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο, με περιθώρια ενίσχυσης της συστηματικότητας και της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών πολιτικών. Τα ευρήματα ανέδειξαν την ανάγκη υιοθέτησης βέλτιστων πρακτικών και ενίσχυσης της διοικητικής εκπαίδευσης ως στρατηγικού εργαλείου εκσυγχρονισμού.